Artikelen---Prikbord---Jongeren, rijs op!

 

Jongeren, rijs op!

 

Geschreven (voor een lezing voor zusters) en geprikt door Umm Ahmad.

Beste zusters, de moslimjongeren van vandaag de dag en vooral die in het Westen, lijken soms de hoop te hebben opgegeven of te hebben geaccepteerd dat zij op het gebied van Islaam geen stappen vooruit zullen maken, laat staan het uitnodigen naar het goede en het verbieden van het verwerpelijke. Dit laten we over aan anderen. Wie zijn die anderen? Mensen zoals jij en ik. Ja, het hoeft ook niet, zeggen we. Onze Islaam is dat we datgene nemen waarover wij zeker weten dat het verplicht is, waarover we weten dat dat ons binnen de grenzen van de Islaam houdt en laten de rest. Is het genoeg om alleen binnen de grenzen van een religie te blijven? Getuigt dit van een goede, sterke wil om deze religie te aanhangen?

Het kan niet zo zijn dat je alleen de daden verricht die ervoor zorgen dat je niet buiten de Islaam treedt. Hou je er niet genoeg van om er meer mee te doen?

Dit keer wil ik het niet alleen hebben wat wij allemaal fout doen, dat horen we genoeg, er zijn genoeg lezingen die waarschuwen tegen onze zonden en zwakten. Maar ik wil dit keer ook kijken naar de factoren van buitenaf die ons van onze dien af proberen te houden. Hierna zouden we weer een stuk gemotiveerd moeten zijn, want wanneer je beseft dat er van alles is dat zich er bewust mee bezig houd om de grootste gunst die je hebt gekregen van Allah van je af te nemen, dan zul je strijdlustiger worden om jezelf te beschermen en eerder besluiten om ‘nee' te zeggen tegen bepaalde mensen of zaken.

Jongeren en obstakels (vrienden)

Sommige  jongeren hebben besloten om hun belangen van het wereldse leven voor te laten gaan; en vinden dunya (het wereldse) belangrijker om voor te werken dan akhira (hiernamaals). Soms lijkt het alsof de islaam alleen nog iets is voor in onze vrije tijd en is de tijd van werken en school het hoogtepunt van de dag of week, waar het allemaal om draait. Als je terugkijkt op je afgelopen week, wat is het eerste wat er in je op komt? School, werk of kennis die je hebt opgedaan of hoe je eindelijk die daad van aanbidding eigen hebt gemaakt? Als dit niet zo is, hoe kunnen we dan überhaupt streven naar het perfectioneren van onze daden van aanbidding om dichterbij Allah te komen? Blijven zaken zoals het nachtgebed dan voor altijd alleen iets wat je in de boeken las of wel eens tijdens lezingen hoorde? Is dat niet iets wat jij voor jezelf zou willen? Hoe kunnen we het dan hebben over verlangen naar het Paradijs? Helaas hebben weinigen van ons het verlangen om te groeien in de school van islaam, terwijl we wensen voor een niveau hoger als het komt op onderwijs of werk.

De moslimjongere vandaag de dag is onzeker, hij is onzeker op het gebied van de Islaam, hij voelt zich niet op zijn gemak, omdat hij weet van zijn gebreken op dit vlak. En hij voelt zich onzeker op het gebied van de dunya, omdat hij een volk probeert te imiteren en tegelijkertijd voelt dat dit niet klopt.

Deze onzekerheid zorgt ervoor dat hij in beide zaken steeds minimaal presteert of hij neigt naar het net iets beter presteren op het gebied van dunya en zet hiermee de dien op een laag pitje. En het tweede is helaas meer het geval. Vaak zien we dat alleen al het verlaten van een zogenaamde vriendengroep voor verbetering zorgt. Nog beter is als je deze vriendengroep inruilt voor een betere. Degene die iets of iemand verlaat omwille van Allah, Allah zal hem iets beters schenken!

Maar het is moeilijk, we kunnen ons niet voorstellen hoe we onze vrienden moeten verlaten, het lijkt op dat moment het moeilijkste wat er is, terwijl je achteraf ziet hoe opgelucht en bevrijdt iemand zich voelt als ze alleen al haar vrienden de deur heeft gewezen. Soms moet je iets moeilijks, pijnlijks doen, om iets moois te krijgen.

Vaak zie je dat degenen met slechte vrienden, een hele negatieve kijk op het leven, de wereld en mensen, ook hun mede-moslims hebben. Ze kunnen zich niet voorstellen dat er goede moslims bestaan. Net zoals er zusters zijn die zeggen dat ze niet geloven dat er een jongen nog maagd is en een broeder die zegt dat er geen zusters meer zijn die maagd zijn. Persoonlijk ken ik niemand die zulke walgelijke daden verricht, en hoewel mij wel eens wordt verteld dat deze praktijken zich in Nederland volop voordoen, kan ik dit niet geloven en zal ik dit niet geloven. Bij geen enkele broeder of zuster die mij passeert op straat, hoe hij of zij er ook uit ziet en met wie hij of zij ook staat, denk ik dat hij of zij over deze grens is gegaan. Maar anderen hebben een andere kijk en kijken zelfs naar praktiserende broeders en zusters en geloven niet dat zij onaangeraakt zijn. Het is heel simpel: het Pad dat jijzelf, jij persoonlijk bewandeld, op dat Pad zul je alleen de mensen treffen die ook op dat Pad lopen. Net zoals je wanneer je in India bent, vooral alleen mensen tegen zult komen uit India, en in Pakistan, Pakistanen. Zelden zul je iemand tegenkomen die per ongeluk op dat Pad is beland. Vóór mijn bewuste keuze om de Islaam te volgen en praktiseren, wist ik niet van het bestaan af van mensen met een khimaar en een baard, ik zag ze nooit, ik kwam ze niet tegen op straat, ze waren er wel, maar mijn selectieve bril zorgde ervoor dat mijn ogen alleen keken naar mensen en zaken die mij interesseerden. Ik wist niet van een groep jongeren in Nederland die is opgestaan om de Islaam te verspreiden. Dus zorg ervoor dat je jezelf veranderd, en je zult de wereld om je heen zien veranderen. Kennen jullie de uitspraak: zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten? Dat betekent: zoals jij zelf bent, zo kijk jij naar de mensen. De roddelaar zal altijd denken dat mensen over haar of hem roddelen, de dief zal altijd denken dat hij bestolen wordt, en degene die goed is, verwacht altijd het goede van mensen en verzint excuses voor hun fouten. (Zie H'adieth van de Maand - Oktober 2011.)

Vind je het te moeilijk om je vrienden te verlaten? Waarom zoek je niet eerst het woord 'vriendschap' op in de Islaam? We hebben het Westers perspectief van vriendschap overgenomen en bepalen op grond van die normen en voorwaarden onze vriendschap. Vriendschap is niet alléén vrije tijd met elkaar doorbrengen, ontspanning, lachen, praten over onzinnige zaken en je verplicht voelen om elk detail van je leven aan elkaar te vertellen, en uren aan de telefoon met elkaar hangen. Sommige zusters voelen zich beledigd als ze een geheim van hun vriendin niet kennen, of als ze een andere vriendin heeft waarover zij niet weet, of als ze iets gedaan heeft deze week en het haar niet verteld heeft. Waar hebben we het over? Waar gaat vriendschap over? We doen bijna alsof we elkaar gebaard hebben en vragen van elkaar rechten en hebben niet door dat we de moeder, de vader, de familie van onze vriendin hun rechten afpakken door wat we eisen van onze vriendin. Laat staan Allah! Als een zuster wil bidden, zegt haar vriendin: dat kan je ook straks doen. Is dit zoals het hoort? Echte vrienden omwille van Allah, zien elkaar een jaar niet en wanneer ze elkaar zien is het alsof ze gister pas uit elkaar zijn gegaan. Want: als je van elkaar houdt omwille van elkaar, sterft dat af na een paar weken, je hebt elkáár nodig om deze liefde te vullen; maar liefde omwille van Allah is blijvend en sterk en hangt af van je imaan, de toestand van je imaan versterkt of verzwakt je vriendschap en je bent elkaar constant aan het helpen om Allah te gedenken en herinneren. Vriendschap in de Islaam is omwille van Allah. Je vriend is alleen diegene die je vooruit helpt op de Weg van Allah, degene die eerlijk tegen en voor je is. Ofwel je bedriegt jezelf als je iemand je vriendin noemt die hieraan niet voldoet, ofwel je hebt het Westerse/wereldse perspectief erop geaccepteerd en aangenomen als je richtlijn voor vriendschap.

Maar eerlijk, denk eens na, brengt deze vriendschap rust in je hart? Voel je je op je gemak? Gezien je steeds van vrienden verandert gedurende het leven, betekent het dat je steeds aanpast aan deze vrienden. Je bent nooit jezelf, al zeg je en denk je van wel. Je hebt geen eigen persoonlijkheid, maar neemt steeds die van degene aan die op dat moment je vriend is. Maar als je hele zelf, je persoonlijkheid gebaseerd is op de Islaam, en je vrienden ook dit Pad volgen, dan blijf je je hele leven jezelf en je groeit hierin. Want dat is normaal, dat je groeit in iets wat je je hele leven bij je hebt, iemand die pas begint met een bepaalde baan, na een tijdje wordt het een vakman, hij perfectioneert het, hij begrijpt het, hij leert de details kennen, en kan het uit zijn hoofd onderwijzen aan anderen, zonder boeken of papier. Maar als je elke keer van persoonlijkheid verwisselt, groei je nooit, je begint elke keer weer opnieuw. De moslim die praktiseert die heeft na één week al het gevoel dat hij veranderd is. Dan kijkt hij terug op de vorige week en denkt: subhannallaah, wat heb ik veel geleerd. Sommige zusters durfden geen niqaab te dragen bijvoorbeeld, een jaar later kunnen ze zich dit gevoel niet meer voorstellen. Soms komt er een zuster naar je toe met een vraag over de Islaam, en ben je zo verbaasd, omdat het voor jou heel simpel is en makkelijk uit te leggen en te begrijpen en dan bedenk je je ineens dat jij ook zo was, dat je echt geen idee had. Herinner je je nog de eerste dag dat je fajr begon te bidden? En de dag dat je besefte dat de Qor'aan ook voor jou was om te leren en te reciteren en te begrijpen en niet alleen voor die mannetjes op Marokkaanse zenders die heel moeilijke gezichten trekken bij het reciteren?

Om te groeien moet je eerst af komen van alles wat je beïnvloed, wat je tegenhoudt, alle obstakels, alles wat haraam is te verlaten, ook al begrijp je de wijsheid erachter nog niet. Ik zelf, ik zat in mijn examenjaar, ik liet school vallen, nog steeds trouwens, ik heb een schooltrauma opgelopen, maar dat is mijn persoonlijke jihaad, ik liet vrienden vallen, bekenden, iedereen die ik kende, boeken die ik las, columns van mensen die hun ziel aan de wereld verkocht hebben, ik sprak thuis ook tegen niemand meer, behalve het hoognodige. Ik voelde me moe, verzwakt en wilde van alles af wat niet goed voor me was. Ik had er alles voor over. Heb jij er alles voor over, beste zuster?

Familie en naasten

We vertellen ons zelf dat het nog wel komt; op een dag, als we klaar zijn met school en meer vrije tijd hebben, dan zullen we écht ons best doen om correcte moslims te zijn. En eerlijk; zo wordt dat ons ook verteld van huis uit. Als een zuster de correcte hijaab wil dragen, vertellen de oudere vrouwen haar dat ze nog jong is en dat ze een leuk doekje op moet doen en er mooi moet uit zien, of ze vertellen haar dat ze op deze manier nooit zal trouwen! Als een zuster veel Qor'aan leest of extra gebeden verricht worden haar ouders boos en zeggen ze dat het ongezond is en dat ze te jong is voor deze daad. Lees je de Qor'aan, krijg je de vraag of dat je zal helpen met je wiskunde toets volgende week. Wie zijn degenen volgens hen die deze daden wel mogen verrichten? Geleerden en bejaarden.

Hajj bijvoorbeeld? Niet voor je 50ste !

Dus, inderdaad, het wordt ons ook niet makkelijk gemaakt, maar dit idee zijn we steeds meer gaan overnemen; Islaam is voor later, Islaam is voor vrije tijd. Tot op het punt dat er verzonnen uitspraken de wereld in zijn geholpen en werk ineens ‘ibaadah werd! Moeders die hun zoons de hemel in prijzen, terwijl zij het gebed inhalen aan het einde van hun werkdag en hun hoofd schudden om hun zoons die niet worden aangenomen, omdat ze geen hand schudden met de vrouw die de sollicitatie afneemt, of omdat ze afgekeurd worden op basis van hun uiterlijk, of broeders en zusters die ondanks hun intelligentie toch een inkomen nodig hebben en dan zwaar werk verrichten voor weinig loon. De eerste zoon bidt dan wel niet correct, máár “werk is ook ‘ibaadah” en daarmee hebben zij deze wereld boven het Hiernamaals verkozen.

Buitenwereld

Buiten onze families worden we ook aangevallen en wordt degene die alleen al een stap zet richting het serieus praktiseren van de Islaam, het serieus en in toewijding terugkeren naar Allah, vertelt dat hij een extremist is.

Wanneer wij ons willen houden aan de weg van de profeet (Allah's zegeningen en vrede zijn met hem) worden wij als radicalen en extremisten bestempeld etc. Je ziet dat de tegenstanders van de Islaam de grens van wat voor hun zogenaamd extremisme zou zijn steeds meer optrekken. Ze zijn deze lijn steeds aan het verschuiven, tegenwoordig ben je al een extremist als je geen hand aan het andere geslacht wilt geven (zie De Handdruk), als je je lichaam correct bedekt (zie De boodschap van de h'idjaab), op een dag zul je horen dat degene die vast en bidt een extremist is.

Islaam is de religie is van onderwerping, overgave aan Allah, liefde, reinheid, schoonheid, rechtvaardigheid, gelijkheid tussen man en vrouw, rijk en arm, blank of donker, de religie van rust in het hart, helderheid, en het is anti-misdaad, anti-onzedelijk gedrag, anti-allerlei walgelijke daden en alle andere zaken die tegenwoordig heel gewoon lijken.

De Islaam is het tegenovergestelde van wat de wereld vandaag de dag laat zien. De mensen die niet op het pad van de Islaam zitten en samengesmolten zijn met het wereldse, zij wijzen naar de Islaam vanaf hun pad en zeggen: dat is extremistisch!

Is het dan geen compliment om tegenwoordig een extremist te worden genoemd? Want het betekent alleen dat je niet op het pad zit van immoraliteit, bedrog en andere misdaden.

Degenen die hun ziel aan deze wereld verkocht hebben zullen je niet accepteren zolang je niet op hun pad loopt, een pad die afloopt in een slecht einde. Zelfs als je volledig hun pad volgt, blijf je hun slaaf. Dat is al reden genoeg om sterk te blijven op het Pad die leidt naar het Paradijs.

Wanneer we ons willen vasthouden aan ons geloof, worden we als vreemd beschouwd en het woord voor vreemdeling in deze tijd is dus: extremist. En niets anders dan dat! Door de eeuwen heen veranderen misschien de woorden, maar als je goed oplet, zie je dat de hoofdlijnen altijd hetzelfde zijn geweest. En wat heeft de profeet salla Allahu alayhi wa sallam over vreemd zijn gezegd?

'Abdoellaah ibn Mas'oed, zei: “De Profeet zei: 'De Islam begon als iets vreemds, en het zal weer vreemd worden, zoals het in het begin was. Goed nieuws dus voor de vreemdelingen!'” (al-Boekhaari)

Wie zijn deze vreemdelingen? Dat zijn degenen die vreemd zijn, zoals een reiziger vreemd is in de stad die hij passeert tijdens zijn reis. Hij heeft het te druk met het vervolgen van zijn uitgestippeld reis, hij kijkt op zijn kaart en is constant opzoek naar een goed onderkomen en naar betrouwbare mensen die hem op weg kunnen helpen. Dat is de broeder of zuster die de Qor'aan en de Soennah in zijn of haar hand vasthoudt en hier op kijkt om te zien hoe deze reeds uitgestippelde reis gevolgd moet worden en steeds goed gezelschap opzoekt om hem op weg te helpen naar het goede. Deze broeder of zuster geeft niet om de mening van de mensen om hem of haar heen. Zuster, ben jij degene die gehuld in haar correcte hijaab trots als een koningin met haar hoofd omhoog loopt, vertrouwend op Allah? Hopend op een ontmoeting met Hem en niemand vrezend behalve Hem? Of durf jij je niet te kleden zoals de vrouwen van de profeet en de sahaba dat hebben gedaan, omdat je anders niet geaccepteerd wordt op straat, door mensen die jou hooguit een paar minuten zien en daarna doorgaan met hun leven? Of door mensen op school die je na je examen nooit meer zult zien? Mensen die je niet naar het volgende jaar mee zult nemen? Hoeveel mensen heb je in je leven gekend? Tientallen, honderden! En hoeveel van hen ken je er nu nog? Mensen die je niet eens mee zult nemen naar je graf! Vraag jezelf af, ben jij vreemd? (Zie Wees in dit leven als een vreemdeling of een reiziger!)

Shaytaan en zijn soldaten

Neerkijken op jezelf en je kunnen

Al deze zaken zorgen ervoor dat wij onszelf tegenhouden. Maar dat doen we zelf ook; we houden onszelf al tegen voordat we een stap hebben gemaakt. We kijken op ons zelf neer op een verkeerde manier, we zien op Arabische zenders alleen mannen met witte baarden over de Islaam praten en denken dat de Islaam iets voor hen is. Dat zaken als extra vasten en bidden iets voor hen is, dat kennis opdoen en verspreiden voor die paar broeders en zusters met baard en khimaar is. Wie ben ik?, denken we bij onszelf. We halen onszelf omlaag op de verkeerde manier. Zuster, er is niks verkeerds met jou. Je bent een dienares van Allah, wees blij, wees trots. Je bidt 5 keer per dag, je vast de gehele maand Ramadaan, je doet je best om elke taraweeh gebed bij te wonen, je weet dat je je ouders moet respecteren, je bent op z'n minst bezig met het feit dat je je moet bedekken. Iets in jou zegt jou dat je een goede moslim moet zijn, je bent je er van bewust, maar door de influisteringen van mensen en de shayateen en ook van je nafs, heb je jezelf wijsgemaakt dat je het niet kan, in elk geval niet nu. En waarom? Waarom haal je jezelf omlaag mijn beste zuster, terwijl Allah je omhoog heeft gehaald? Dit beeld die je mentaal van jezelf hebt, ga je vervolgens uiten in het niet nakomen van je verplichtingen en het begaan van zonden. Zo kom je in een vicieuze cirkel. Uiteraard ontkennen wij onze zonden niet: de eerste stap naar genezing is het erkennen van gebreken, maar ga je dan zeggen: oké, dit zijn mijn gebreken en hier ga ik mee leven, of zeg je, hier ga ik tegen strijden?

Je onderdrukt jezelf, terwijl de sleutel van bevrijding voor je neer is gelegd: de Islaam.

Er zijn heel veel redenen die dit veroorzaken, zoals we de komende bijeenkomsten zullen bespreken, inshaa-e Allaah, maar om een voorbeeld op te noemen: een gebrek aan kennis. Sommige zusters beginnen met praktiseren en vallen dan terug. Dan hoor je hen zeggen dat ze het geprobeerd hebben en het niet konden. Dan vraag je ze wat ze hebben gedaan, hun eerste stap was een hoofddoek dragen, wat heel erg goed is! Maar een daad zonder kennis vooraf, zal niet lang standhouden als op z'n minst niet snel de kennis over de daad volgt. Een daad moet omwille van Allah zijn en volgens Zijn Voorschriften, dat zijn de twee voorwaarden. Maar hoeveel van ons weten dit? Lukraak proberen we eens in de zoveel tijd wat uit, het wordt te zwaar en we geven op.

Islaam is de religie van optimisme, van positieve gedachten, de religie van “alles is mogelijk, zolang je maar op Allah vertrouwt en je best doet”! Shaytaan (de satan) tiranniseert je door je kwade ideeën in te fluisteren en jij houdt het niet tegen, maar doet mee. Op het moment dat je jezelf wijs hebt gemaakt dat je het toch niet kan, zul je het ook niet doen, al is er toch ergens het verlangen om het wel te doen. Je durft niet meer, niemand hield je tegen, behalve jezelf.

Weet je wel wie je bent? Nee, niet de dochter van die en die! Nee, niet de werkneemster van die en die! Nee, niet scholiere aan de zus en zo! Jij bent een gelovige dienares van Allah, de Heer der Werelden! Denk jij dat dat gewoon is? Zo lijkt het wel! Alsof het een bijzaak is! Alsof je dat náást je werk en studie erbij hebt. Alsof je zegt: ik ben de dochter van die en die en daarnaast een moslima. Of: ik ben de werkneemster van dat bedrijf en daarnáást een moslima. De profeet (Allah's zegeningen en vrede zij met hem) vergeleek de verhouding van de gelovigen tegenover de ongelovigen met een wit haartje op een zwart rund. Jij behoort tot dat zeer kleine groepje die dit witte haartje vormt! Allah heeft jou vereerd en onder alle mensen uitgekozen en met de Islam begunstigd! En niet alleen heeft Allah jou dit geschonken. Allah heeft jou hiermee begunstigd, lees de geschiedenis van de Islaam, lees over al die volkeren die niet begunstigd werden. Zo belangrijk vind Allah jou, maar jij jezelf blijkbaar niet. En wie is Allah? De Almachtige, de Sterke, de Koning, de Heerser over alles wat er bestaat... en Hij heeft ervoor gezorgd dat jij aan de kant van deze grote Macht staat... Subhannallaah.

Allah is met jou bezig door jou te begunstigen met zoveel gunsten en bovenal: de grootste gunst die Hij jou geschonken heeft, namelijk de Islaam, en jij denkt dat je niet in staat bent om dit pad op de correcte manier te bewandelen. Dacht je dat je per ongeluk op dit pad terecht bent gekomen? Dacht je dat je misschien op het pad bent gekomen van die geleerden en die broeders en zusters met baard en khimaar? Zo van: het is hun pad en ik hang hier maar een beetje rond? Nee! Het is je gegund door de Almachtige Schepper! Hij heeft 50.000 jaar voor de schepping bepaald dat jij vandaag een moslima bent. Door de eeuwen heen, door de geschiedenis heen, terwijl al die mensen, planten en dieren leefden en door Hem werden voorzien, beschermd, geleidt, bestraft etc., was Allah al met jou bezig, Hij wist dat jij zou komen. Wanneer je de verhalen leest over de profeten alayhum assalaam, zoals Musa, ‘Eesa, Yoesoef, maar ook de sahaba en zelfs slechte mensen zoals Fir'aun, realiseer je dan, dat door de tijd heen, terwijl zij aanwezig waren op deze aarde, reeds was bepaald dat jij zou bestaan en dat jij insha Allah aan de goede kant van de geschiedenis werd opgeschreven. De kant van de gelovigen in Allah.

En dan vraag je je nog af wie jij bent? En dan twijfel je nog over het wel of niet verrichten van goede daden omwille van Allah? Dan verlaag je jezelf nog steeds!

Zoek geen excuses meer, voordat je ‘excuses' zal worden gegeven!

Profiteer van je jeugd

Zuster, als je nu al gierig bent om je tijd te geven aan Allah, zul je alleen nog maar gieriger worden. Niemand kan zichzelf voor de gek houden en denken dat een gewoonte opeens na jaren omslaat en dat je ineens gemotiveerd raakt in de aanbidding van Allah, alleen maar omdat je dat op je 15de of 21ste gepland hebt. Als iemand rookt, hoe ouder hij wordt, hoe moeilijker het is om van deze gewoonte af te komen. Zo is het nu eenmaal met gewoonten. Imam Hassan al-Basri zei: “Pas op voor het uitstellen van zaken en deze dan voor je uitschuiven. Je maakt jezelf volledig en vernieuwt jezelf door middel van vandaag en niet door middel van morgen..”

Denk dus niet dat je morgen zult oplossen wat je vandaag bewust aan het ruïneren bent, als je morgen überhaupt nog leeft. Wie heeft jou morgen gegarandeerd? Hoe weet jij dat wij volgende week vrijdag niet het djanazah gebed over jou zullen bidden, waarna jij weggevoerd wordt uit de ummah en de meesten je zullen vergeten, en zelfs je eigen familie het een paar weken later voor elkaar krijgt om te kunnen lachen om iets!

En hoe ouder je wordt, hoe drukker je wordt, dat is de 2de zekerheid. Met volle zekerheid kan ik vertellen dat je het alleen maar drukker en drukker zal krijgen in je leven. Of willen we beweren dat we in onze puberteit momenten hebben gekend die rustiger waren dan tijdens ons kind zijn? Of dat we op het moment als jongere of jongvolwassenen, rustigere moment hebben gekend dan tijdens onze puberteit? De verantwoordelijkheden van de dunya stapelen zich op. Ibn 'Abbas verhaalde dat de profeet [sallAllahu 'alayhi wa selam] heeft gezegd: “Benut vijf dingen voor vijf anderen: [1] Je leven voordat je dood gaat. [2] Je goede gezondheid voordat je ziek wordt. [3] Je vrije tijd voordat je in beslag word genomen. [4] Je jeugd voordat je oud wordt. [5] Je rijkdom voordat je arm wordt.” [Overgeleverd door Haakim en al-Bayhaqi.] (Lees ook De strijd tegen de tijd.)

Ik weet wat jullie denken, het gaat nu over het 4de punt: je jeugd voordat je oud wordt. En dat klopt, we gaan ons vooral hierop focussen, maar zie je hoe 4 van de 5 punten al op ons slaan? Je leeft, dus je bent niet dood, je bent gezond, je hebt vrije tijd al maak je jezelf wijs van niet en je bent jong en sommigen zijn ook nog eens rijk, dus die hebben al deze 5 punten. Relatief gezien ben je ook rijk, sommigen ontvangen hier 500 euro studiefinanciering en verdienen er rond de 400 euro bij en het enige wat ze betalen is rond de 100 euro verzekering en rond de 160 euro school geld, voor de rest hoeven ze geen huur, water, gas en licht te betalen en toch gaat er geen of haast geen geld richting de armen of een ander islamitisch doel. Later zul je misschien meer geld verdienen, maar je zult misschien hooguit 200 euro overhouden aan het einde van de maand, dan zul je al helemaal geen geld meer uitgeven als sadaqah, als je je je dat nu al niet aanleert.

We zitten nu in de bloei van ons leven! We zijn nu fysiek het sterkst, ons geheugen is beter, dit is de tijd van genieten van de Islaam! Hoeveel oudere vrouwen in de moskee kijken naar hoe wij huppelen door de moskee, vluchtig bewegen van links naar rechts, onze hijaabs zorgen voor een lichte bries in de gebedsruimte wanneer wij langs lopen en zij wensen om terug te keren naar hun jeugd om ook iedereen langs te kunnen lopen en te groeten in de moskee, en verschillende zusters de tijd te kunnen geven met een gesprekje, zonder hier van moe te worden. Je kunt nú bewust de keuze maken om te genieten van de Islaam en er vervolgens je hele leven van blijven genieten insha Allah. Dit is de tijd van inspanning omwille van Allah, dit is de tijd van beweging, dynamiek, actie, dit is de tijd van aanbidding en da'wah, van bij elkaar komen en naar elke willekeurige lezing gaan die je wilt bezoeken! Dit is het moment dat je een hijaab kunt gaan dragen en weet dat niemand van de mensen het je opgelegd heeft, maar dat het alleen Allah was, Die de reden was van deze gehoorzaming! Je bent jong en mooi en toch besluit je om deze Wet van Allah te gehoorzamen, een Wet die eigenlijk meer een Recht is, dan een plicht.

Nu kun je je eigen agenda maken, het valt niet onder die van je man, je moet je tijd niet verdelen tussen twee (schoon)families, of tussen jezelf en je kinderen, of tussen jezelf, je schoonfamilie, eigen familie, zusters, werk etc.! Het is aan jou om je nu te keren naar Allah, om Zijn religie te bestuderen, te praktiseren en er naar uit te nodigen. Je hoeft niet steeds toestemming aan je man te vragen om naar de bieb te gaan of naar lezingen. En je bent in staat om in het geheim goede daden te verrichten waar niemand vanaf weet! Een getrouwde zuster zei ooit tegen mij dat er iets is wat wij ongetrouwde zusters hebben en de getrouwden bijna niet meer: er is geen extra rak'ah die zij in de nacht wil verrichten of haar man is daarvan op de hoogte. Pas als deze kans voorbij is, zal het zoet smaken en zul je beseffen wat je mis hebt gelopen: een daad van aanbidding die tot de Dag des Oordeels tussen jou en Allah blijft.

Hiermee bedoel ik niet dat je het trouwen moet uitstellen! Absoluut niet! Als je een rechtschapen man trouwt, dan zal insha Allah het meeste van je daden en je kunnen zich vermeerderen en versterken, omdat je elkaar steunt op dit geweldige Pad, je bent elkaars metgezellen en trekt en duwt elkaar richting het Paradijs insha Allah. Maar er zijn zaken die niet meer hetzelfde zullen zijn, zoals er in ELK moment van je leven dingen zullen veranderen. In bepaalde periodes van je leven, kun je meestal een specifieke daad extra goed/vaak verrichten, en wanneer die periode voorbij is, is het niet meer mogelijk om die daad te verrichten, dat betekent niet dat je niks goeds meer kunt doen, want er zijn dan andere daden of daden die blijvend zijn zoals het gebed etc., maar dat je, als je die daad niet hebt verricht, het dan misgelopen hebt, zoals extra vasten tijdens je jonge jaren. En zo heb je het goed gehoorzamen van je man, zolang hij nog in leven is, wanneer hij eerder overlijdt dan jou, is deze daad voorbij. Het goed opvoeden van je kinderen straks, insha Allah, als ze ouder zijn en getrouwd, kun je maar weinig doen. En zo zijn er dus zaken die voor het huwelijk veelvuldig verricht kunnen worden en in het huwelijk het al wat moeilijker wordt.

Vandaag ben je in staat om te staan bij het gebed, morgen zit je op een stoel tussen de jonge meiden in de moskee. Wellicht zul je op een dag niet meer kunnen genieten van het feit dat je het meest edele deel van je lichaam (je gezicht) op de grond plaatst voor Allah, in nederigheid. De zoetheid ervan zul je missen, net zoals je niet meer zult kunnen genieten van een ruggengraat dat zich buigt voor haar Heer. Vandaag ben je in staat om te vasten, en morgen zal het wellicht niet goed zijn voor je gezondheid.

(Einde van de bijeenkomst.)

Moge Allah ons tot de standvastigen laten behoren, tot de rechtschapenen, de vreemdelingen die verheugde tijdingen zijn beloofd, moge Allah onze harten reinigen en onze daden accepteren en de ummah vereenigen en beschermen tegen het onrechtvaardige volk.

Soebhannaka Allahoemma wa bi hamdika ash-hadoe an laa illaaha illa ant, astakhfieroeka wa atoeboe ilayk.