Artikelen---Artikelen per categorie---Prikbord---Een Amerikaanse zakenman en een Mexicaanse visser

 
Een Amerikaanse zakenman en een Mexicaanse visser
 

Geprikt door broeder 'Abdoellaah

Een Amerikaanse zakenman ging op doktersadvies op vakantie naar een dorpje aan de Mexicaanse kust. Omdat hij niet kon slapen na een urgent telefoontje van kantoor de eerste ochtend, liep hij 's nachts naar de pier om tot rust te komen. Een klein bootje met één visser aan boord had aangelegd en in de boot lagen verschillende grote tonijnen. De Amerikaan complimenteerde de Mexicaan met de kwaliteit van zijn vissen.

‘Hoe lang heb je erover gedaan om ze te vangen?' vroeg de Amerikaan.

‘Maar heel even,' antwoordde de Mexicaan in verbazingwekkend goed Engels.

‘Waarom blijf je dan niet langer op zee om meer vis te vangen?' vroeg de Amerikaan vervolgens.

‘Ik heb genoeg om mijn gezin te onderhouden en er een paar aan mijn vrienden te geven,' zei de Mexicaan terwijl hij de vissen in een mand deed.

‘Maar wat doe je dan met de rest van je tijd?'

De Mexicaan keek hem aan en lachte. ‘Ik lees veel, speel met mijn kinderen, doe vrijwilligerswerk in het weeshuis en maak elke middag een wandeling met mijn vrouw. Ik heb een druk en gevuld leven, señor.'

De Amerikaan lachte. ‘Ik heb aan Harvard gestudeerd en ik kan je helpen. Als je langer vist, kun je met de opbrengst daarvan een grotere boot kopen. Met de grotere vangst die daaruit volgt kun je er dan in korte tijd verschillende boten bij kopen. Uiteindelijk zou je dan een vloot met vissersschepen hebben.'

Hij vervolgde zijn verhaal: ‘In plaats van je vangst aan een tussenpersoon te verkopen, zou je direct aan de consument kunnen verkopen en uiteindelijk je eigen fabriek voor visconserven openen. Je zou het product, de verwerking en de distributie helemaal in eigen hand hebben. Je zou natuurlijk weg moeten uit dit kleine vissersdorp en naar Mexico-Stad moeten verhuizen, vervolgens naar Los Angeles en uiteindelijk naar New York, waar je met het juiste management een grote onderneming zou kunnen runnen.'

De Mexicaanse visser vroeg: ‘Maar hoe lang zou dat allemaal duren?' Waarop de Amerikaan antwoordde: '15 tot 20 jaar, maximaal 25.' ‘Maar wat dan, señor?'

De Amerikaan lachte en zei: ‘Dat is het mooiste van alles. Op het juiste moment zou je een beursgang aankondigen en de aandelen in je bedrijf verkopen en schatrijk worden. Je zou miljoenen verdienen.'

‘Miljoenen, señor? En dan?'

‘Dan zou je je terugtrekken en in een klein vissersdorp gaan wonen, waar je rustig kunt lezen, spelen met je kinderen, vrijwilligerswerk doen in het weeshuis en met je vrouw wandelen…'

Laat de satan je niet beetnemen:

"Mannen die niet door handel noch verkoop (zaken doen) afgeleid worden van het gedenken van Allah en het onderhouden van as-salaah (het gebed) en het geven van az-zakaah (de verplichte aalmoes). Zij vrezen een Dag (de Dag des Oordeels) waarop de harten en de ogen omgekeerd zullen worden (vanwege de intensiteit van de angst en de verschrikking van die Dag)." [Soerat an-Noer (24), aayah 37.]

"O jullie die geloven! Laat jullie eigendommen en jullie kinderen jullie niet afleiden van het gedenken van Allah…" [Soerat al-Moenaafiqoen (63), aayah 9.]

Op elk moment kan de dood ons verrassen waarna onze proeftijd voorbij is, doch velen werken er niet voor en bereiden zich niet goed voor. Aboe Hoerayrah (moge Allah tevreden zijn met hem) verhaalde dat de profeet Moh'ammed (Allah's zegeningen en vrede zijn met hem) zei: “O mensen! Gedenk veel de vernietiger van genoegens: de dood.” (Overgeleverd door at-Tirmidzie, an-Nasaa-ie, Ibn Maadjah.)

Lees ook In een Afrikaans bos.

 
naar boven